Dlaczego tylu zawodników przy hamowaniu wystawia nogę i co im to daje? Przewagę psychologiczną? Przeniesienie masy? Opór aerodynamiczny?
Legenda głosi, że staniesz się nieśmiertelny i będziesz najszybszy w zakręcie. Żartuję. Spójrzmy na to bliżej.
Motocykle i opony ciągle idą do przodu. Zawodnicy więc ciągle szukają sposobów, żeby wycisnąć z nich maksimum. Hamowanie z wystawioną nogą to świetny przykład. Technika doszła tak daleko, że przeciążenie przy maksymalnym hamowaniu jest tak duże, że noga często sama zsuwa się z podnóżka. Valentino Rossi wymyślił, jak zamienić tę niedogodność w przewagę. Nie trwało długo, zanim inni zawodnicy skopiowali ten styl.
Jak to działa?
1. Nogę opuszczasz niżej, bliżej asfaltu, czyli realnie obniżasz środek ciężkości. To daje większą stabilność i więcej siły hamowania. Część masy przesuwa się też bliżej tylnego koła.
2. Lepiej spinasz się w środku ciała. Siedzisz na motocyklu pewniej i mocniej. Bardziej wykorzystujesz zewnętrzny podnóżek. Będzie ci wyraźnie wygodniej. Do tego mocniej opierasz wewnętrzną stronę zewnętrznego uda o zbiornik.
3. I wreszcie aerodynamika. Przy hamowaniu chcesz jak największego oporu aerodynamicznego, jak spadochron. Górna część ciała wychodzi nad szybę. Wystawiona noga pomaga zwiększyć opór powietrza. Powietrze opływające ciało trochę zmniejsza obciążenie, które musisz utrzymać w rękach. Wystawiona noga powiększa powierzchnię aerodynamiczną we właściwym miejscu - nisko i po wewnętrznej. Trochę jak kotwica powietrzna.
Wszystko, co zawodnicy MotoGP robią na motocyklu, ma sens. Każda technika, każde dziwactwo pomaga gonić każdą milisekundę. Wady? Poza startymi podeszwami żadne.
A ty? Hamujesz z wystawioną nogą?